บทที่ 87 ปุ้ย-ฟลอยด์ [2]

ดวงตาที่พร่ามัวจนมองเห็นอะไรต่อมิอะไรเป็นภาพซ้อนกันไปหมด น้ำเสียงที่ยืดยาน บวกกับสติสัมปชัญญะที่ขาดหายเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ทำให้ไม่มีใครจดจำกันได้

“ไหวไหม” เสียงทุ้มพร่าข้างใบหูเล็กถามด้วยความห่วงใย แต่นัยน์ตากลับฉายชัดความเจ้าเล่ห์

“ไหวค่ะ” เสียงของคนตัวเล็กที่โงนเงนไปมาอย่างคนเมามายตอบกลับเจ้าของอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ